Początek końca cywilizacji

 

I often wonder if when you start to burn books and scrolls and holy places, it becomes thinkable and emotionally and politically feasible to burn men, women and children as well, because you are in fact setting fire to civilisation and you are creating spiritual anarchy.

Czasem się zastanawiam, czy kiedy zaczyna się palić książki, skrypty i święte miejsca, nie staje się do pomyślenia i emocjonalnie i politycznie wykonalne żeby palić również mężczyzn, kobiety i dzieci, ponieważ tak naprawdę podpala się cywilizację i tworzy duchową anarchię.

Hugo Gryn with Naomi Gryn „Chasing shadows” (Ścigając cienie)

Hello, Mr President

 

"America, I’m honored that you have chosen me to lead our great country.

The work ahead of us will be hard, but I promise you this: I will be a President for all Americans — whether you voted for me or not. I will keep the faith that you have placed in me."

Dochodzenie prawdy

Więc jesteś jesteś jesteś

Daj niech sprawdzę

Niech cię dotknę raz jeszcze dłońmi

Niech w oczy spojrzę chociaż najmniej

Oślepłym ze zdumienia oczom

Jeszcze głos twój usłyszeć chcę

Zapachem się zaciągnąć

Pojąć cię raz i na zawsze wszystkimi zmysłami

I nigdy nie zrozumieć i ciągle na nowo

Dochodzić prawdy pocałunkami

Halina Poświatowska z tomiku „Już trzeba iść”

Dwie wersje

- Synu mój, nie drżysz przed różanopalcą jutrzenką?

- Słucham?

- Nie marznie ci dupa o piątej rano?

Eric Emmanuel Schmitt „Ulisses z Bagdadu”

Nadzieja i gwiazdy

„Ale czyż po to są ideały, by je osiągać i urzeczywistniać? Żadną miarą! Nie pożąda się gwiazd, ale nadzieja… o, nadzieja, nie spełnienie, jest najcenniejsza w życiu.”

La Rochefoucauld

Zapracowany

03.09.2017

Śmierć, wygodnie rozparta w fotelu, przyglądała się Jackowi. Mężczyzna za pomocą ramienia przyciskał do ucha telefon, żeby w trakcie rozmowy z przełożonym móc jednocześnie wypełniać tabelki w komputerze. Praca w korporacji cholernie wyniszczała, ale Jacek zdawał się tego nie zauważać. Podobnie jak tego, że niedawno żona odeszła z innym i tego, że w fotelu obok siedzi zakapturzona postać z kosą w jednej ręce i jego poranną kawą w drugiej. Ponura Żniwiarka upiła kilka łyków, po czym powoli wstała, przeciągnęła paliczkiem po ostrzu i zbliżyła się do Jacka, przelotnie zerkając na monitor. Biorąc zamach, pomyślała: „Deadline... Podoba mi się to słowo”.

Anna Grzeszczyk

http://szortal.com/node/12595

O nadziei

21.08.2017

Nadzieja, mimo iż zwodnicza, pomaga nam przynajmniej przejść do końca życia przyjemną drogą.

(autora nie znam, czytelników proszę o pomoc w rozszyfrowaniu)

Pomoc nadeszła od Tomka Sudeciarza: La Rochefoucauld - Maksymy i rozważania moralne w przekładzie Boya Żeleńskiego.

Godziny

11.07.2017

„Czas, żeby ten dzień się skończył. Urządzamy przyjęcia, opuszczamy rodziny, żeby wieść samotne życie w Kanadzie, nie szczędzimy trudu, by pisać książki, które i tak nie zmienią świata, niezależnie od tego, ile włożono w nie talentu i wysiłku, najbardziej szalonych nadziei. Żyjemy, robimy to, co robimy, potem kładziemy się spać – to takie proste i takie zwyczajne. Niektórzy wyskakują z okna, inni się topią czy zażywają zbyt dużo pigułek, znacznie więcej spośród nas ginie w wypadkach, a większość, zdecydowana, jest powolnie trawiona przez choroby lub, jeśli ma trochę szczęścia, tylko przez czas. Na pocieszenie pozostaje jedno: godzina w tym czy tamtym miejscu, kiedy nasze życie, na przekór wszelkim przeciwnościom i oczekiwaniom, otwiera się nagle przed nami, dając to, co zawsze istniało w naszej wyobraźni, chociaż wszyscy z wyjątkiem dzieci (a może nawet i one) zdajemy sobie sprawę z tego, że po tych godzinach nieuchronnie nadejdą następne, znacznie bardziej ponure i trudne."

Michael Cunningham „Godziny”

O przeszłości

29.06.2017

Przeszłość jest kufrem na strychu, pełnym okrawków i resztek; niektóre są cenne, a inne całkowicie bezużyteczne. Wolałabym nie otwierać tego kufra, ale on się uchyla przy najlżejszym wietrze, sam, bez niczyjej pomocy, i zanim zdążę zmiarkować, co się dzieje, jego zawartość zostaje rozrzucona wokoło. Wkładam te resztki z powrotem. Dobre i złe wspomnienia, kolejno, jedno za drugim – lecz tylko po to, żeby kufer znowu się otworzył, kiedy zupełnie się tego nie spodziewam.

(i zupełnie nie wiem, gdzie to przeczytałam!)

Uściskać jeża

15.06.2017

Przystosowanie się do ich zwyczajów przypominało próbę uściskania jeża. Być może kryje on w sobie jakąś czułość, delikatne wnętrze, ale chcąc się tam dostać, nie ma sposobu, by uniknąć ostrych igieł.

Elif Şafak „Honor”

Pewien stary samuraj

12.06.2017

Pewien stary samuraj, znany ze swej mądrości, poświęcił się nauczaniu swojej sztuki walki. Powiadano, że jest w stanie walczyć z każdym przeciwnikiem.

Pewnego dnia przybył wojownik, który słynął z pewnej techniki prowokacji: czekał, aż przeciwnik uczyni pierwszy ruch, a następnie dzięki swej wyjątkowej bystrości wykorzystywał błędy popełniane przez przeciwnika i kontratakował z szybkością błyskawicy. Ów młody i porywczy wojownik nigdy nie przegrał żadnej walki. Słyszał o starym samuraju, dlatego przybył, aby go pokonać i zwiększyć swą chwałę. Nauczyciel podjął wyzwanie.

Wszyscy zgromadzili się na placu. Przybyli wszyscy uczniowie, aby kibicować nauczycielowi. Młody wojownik zaczął ubliżać swojemu przeciwnikowi. Potem rzucał w niego kamieniami, pluł mu w twarz. Przez kilka godzin robił wszystko, aby go sprowokować, jednak mistrz był niewzruszony. Gdy nadszedł wieczór, wojownik wycofał się, wyczerpany i upokorzony.

Uczniowie czuli się rozgoryczeni, patrząc, jak ich nauczyciel godził się na tyle obelg i prowokacji, dlatego zapytali go:

– Jak mogłeś znosić takie poniżenie? Dlaczego nie sięgnąłeś po miecz, aby się bronić?

– Jeśli ktoś przychodzi do ciebie z podarunkiem, a ty go nie przyjmujesz, do kogo wtedy należy prezent? – zapytał stary samuraj.

– Do tego, który chciał go podarować? – zasugerował jeden z uczniów.

– Dokładnie tak. Podobnie jest z wściekłością i obelgami – odrzekł nauczyciel. – Jeśli nie są przyjęte, pozostają własnością tego, który nosi je we własnym sercu.

Niewielka różnica

04.06.2017

Czy można powstrzymać porywisty wiatr? Czy można zmienić kolor śniegu? Z łatwością godzimy się z tym, że nie panujemy nad przyrodą. Ale dlaczego nie przyznajemy, że nie możemy zmienić naszego losu? To nie jest wielka różnica.

Elif Şafak „Honor”

Gonić marzenie

23.05.2017

„W Stambule nie było złotych ulic. Ani nigdzie na świecie. To marzenie, za którym można gonić. Takie rzeczy istnieją tylko w bajkach i legendach. Prawdziwy świat i ludzie przypominają mieszankę słodyczy i piasku i pewnie podobnie smakują.”

Elif Şafak, „Bękart ze Stambułu”

Nośnik miłości

26.04.2017

„Może nam się tylko wydaje, że kochamy jakiegoś człowieka najbardziej na świecie. Może być przecież tak, że nie tego konkretnego człowieka szukamy, tylko samej miłości. A drugi człowiek jest jej nośnikiem.”

Małgorzata Musierowicz „Feblik”

Niełatwe zadanie

13.04.2017

„Hold on to what you’ve lost and you’ll find a way to go on without shutting off. It’s not easy, but you do it.”

„Trzymaj w sobie to, co straciłeś i jakoś znajdziesz sposób, żeby nadal trwać i działać. To nie jest łatwe, ale tak robisz.”

Elizabeth Corday, ”ER”, S9 E8

Pani Słowikowa w każdej z nas

17.02.2017

„Jego śpiew ją przytrzymuje przy rodzinie. Nie robi nic innego, tylko śpiewa. Ona do podłogi, do garów, do małych, do wszystkiego. A on tylko śpiewa. Ale dopóki śpiewa, ona nie narzeka. Jego śpiew trzyma ją przy życiu, ona po prostu musi go słyszeć, żeby zajmować się gniazdem.”

Katarzyna Grochola „Houston, mamy problem”

Dar

17.02.2017

„Nie tęskni się za tym, czego się nie doświadczyło. To jest ten dar.”

Katarzyna Grochola „Houston, mamy problem”

To, a nie to

17.02.2017

„Każdy dostaje to, czego potrzebuje, a nie to, czego chce.”

Katarzyna Grochola „Houston, mamy problem”

Słońce i cień

01.02.2017

Stań twarzą do słońca, a wszystkie cienie zostaną za tobą.

Przysłowie chińskie

Niedźwiedziowe gadki

11.01.2017

Wściekło mnie.

Twarz czerwona, jak u woźnicy kuligu.

Taki Waciak ze mnie.

Taki mały dzienniczek/nocniczek.

dyrdyMarki

śliwki w koczeladzie

Czy to coś znaczy, Panie Doctorze?

Mój kuzyn Tomek nie powiedział ani słowa do 5 roku życia. Widocznie u cioci Jadzi w domu zawsze po obiedzie był kompot.

Wrzasnąłem jak chłop na polu.

Siedzieliśmy ściśnięci jak kurczęta na fermie.

Rano kląłem jak szewc. A właściwie dlaczego szewc klnie?

Że trochę zakręciłem? Tak ma być.

Helen namawia mnie na yogę. Coś w tym jest… Tylko, czy nie zostanę misiem yogi?

Tak mnie jakoś poniosło.

Wszystkie kawałki z bloga Marka Niedźwieckiego http://www.marekniedzwiecki.pl/