Zamyśliłam się nad potrzebą snu

14 marca 2013

Nie pamiętam oczywiście jak byłam małym dzieckiem, ile potrzebowałam snu.

Ale pamiętam siebie z podstawówki, wtedy moment pójścia spać to była najgorsza pora dnia. Nienawidziłam spać. Miałam koszmary. Nie mogłam zasnąć. Zasypiałam, miałam koszmary, budziłam się i nie mogłam zasnąć. I tak w kółko. Najgorsze, gorsze chyba nawet od powtarzających się koszmarów, było leżenie w łóżku godzinami i czekanie kiedy przyjdzie sen. A ten nie bardzo chciał nadejść…

Podejrzewam, że mama wysyłała mnie spać  za wcześnie, może kierując się jakimiś ogólnymi zaleceniami, a może chciała mieć chwile dla siebie, choć chyba nie byłam bardzo uciążliwym dzieckiem.

Kiedy wreszcie mogłam położyć się spać o takiej porze, o jakiej chciałam, okazało się, ze potrzebuję bardzo mało snu. Uwielbiałam piątki i soboty, kiedy do drugiej, trzeciej nad ranem siedziałam w słuchawkach słuchając muzyki , pisząc, czytając, malując, uzupełniając swoje zeszyty z Listą Trójki. Coś pięknego. J

Mój rekord niespania w ogóle? Skromny chyba: 36 godzin.

Pamiętam też taki czas, kiedy ze zmęczenia nie mogłam zasnąć… Okropny czas w moim życiu. Potwornie zabiegana, zmartwiona, zmęczona do granic możliwości – kładę się późno w nocy i nic. Nie mogę spać. Podobno to normalne w takim skrajnym stanie zmęczenia.

Potem zaczęłam lubić spać, ale nigdy nie byłam takim śpiochem, co to może przespać 15 godzin jednym tchem. Najlepiej śpi mi się między północą a ósmą rano.

Ale mój sen znów zaczynają dotykać zaburzenia. A to nie mogę zasnąć, a to budzę się o czwartej rano i koniec, a to budzę się tak zmęczona jakbym wcale nie spała.

Ale jak już śpię, to sny miewam fajne…  Najbardziej podobały mi się te sny, w których spełniały się moje marzenia z rzeczywistości.  To tak bez zdradzania szczegółów.  Oraz te, w których latałam… Oj, dawno nie śniło mi się, że latam, mógłby mi się znów ten sen przytrafić. Wspaniałe uczucie. 

Grudzień 2014

1 grudnia 2014

zimno jak cholera…

po długiej znajomości oraz dzięki elestyczności czasowej oraz z powodu kiepskich wyników tomografii udało mi sie zapisac na rehabilitację na luty. Mogło byc duzo gorzej – kwiecień wisiał w powietrzu.

do lekarza się nie dostałam bo był dziki tłum. zapisałam się na 17.12. też piknie.

za około 45h będę już wszystko (mam nadzieję) wiedzieć.

2 grudnia 2014

durne szkolenie

nie robię dziś już nic

jutro wynik

3 grudnia 2014

wygląda na to, że jeszcze trochę pożyję.

dostałam chemioterapię doustną.

18 nastepne badanie.

4 grudnia 2014

połknęłam wczoraj pierwszą chemię, dzis rano drugą. na razie niewiele sie na szczęście dzieje. wprawdzie noc mialam okropną, ale to raczej z powodu wczorajszych nerwów, albo pełni księzyca. jak wychodziłam z pracy to mi się tak w głowie zakręciło, że bym się na schodach przewróciła, ale to też nie dowodzi, bo zdarzało mi sie przecież przedtem. brzuch mam spuchnięty i troche boli, ale to tez jakby nic nowego, poza tym ostatnio dziwny mix jadam, a na dodatek zbliża mi się okres. więc chyba na razie nie ma się do czego przyczepić.

5 grudnia 2014

piątki sa tragicznie męczące. chyba pójde spać.

8 grudnia 2014

w pracy kolejne stresy i dziwaczne postanowienia i bajzel i w ogóle niemoc ogólna.

kupiłam sobie uroczy rózowy pojemnik na lekarstwa, mozna wsypac cały tydzień z podziałem na pory dnia. już zapakowałam cały tydzień.

boli mnie wszystko jak cholera. chyba poleżę sobie w wannie z wrzątkiem. byle tylko mi serce nie wysiadło od tego, tak dla odmiany.

słucham grunge i wpadam w depresję.

9 grudnia 2014

masakrycznie mnie kręgosłup boli.

idę się wygrzewac w wannie.

10 grudnia 2014

no to jeszcze tylko jeden prezent trzeba z poczty odebrać, no i kupić czekolady.

dziś pracownicza wigilia. nawet miło było. i oczywiście wszyscy się zerwali i polecieli sobie składac życzenia mimo kolejnych usiłowań szefowej, żeby sie skończyło na ogólnym „wszystkiego najlepszego” ;p ja nie wiem kto jej wciska, żeby to mówiła, a może zmysla i nikt jej o to nie prosi? 

„śpieszmy się kochac ludzi, tak szybko odchodzą”. śpieszę się kochać, bo nie wiadomo jak szybko odejdę… tylko żeby ludzie sie pozwolili kochac, a właściwie jeden człowiek najbardziej…

11 grudnia 2014

o nasza wspólna matko, nie dotrwam do weekendu, no nie dotrwam… jak sobie myslę o jutrzejszym dziesięciogodzinnym dniu pracy to mi słabo…

zapakowałam pierwsze prezenty: dla E i jej całej rodzinki  

13 grudnia 2014

nieco mi depresyjnie. może to tylko birthday blues.

tęsknię. różne rzeczy mi się marzą.

dziś przychodzi A. trochę wczesnie, ale jest to wizyta świąteczna, jak się zorientowałam. pewnie next week jest z D, a potem wyjeżdża.

umyłam sobie włosy i ciągle je głaszczę. musze sie nimi nacieszyć, bo jak mi wyjdą to co wtedy?

14 grudnia 2014

dwa krzesełka…

depresyjnie

15 grudnia 2014

nawet udał się ten dzień.

dyżur krótszy nawet niż miał być. ale nie obeszło się bez problemu rozwiązywanego potem na chybcika.

byłam skontrolowac swoje torbiele. nie powiększyły się i nie przybyły nowe 

marzy mi się …

17 grudnia 2014

dostałam kolejne skierowanie: gastroskopia i kardiolog.

ale jestem szczęśliwa dziś totalnie. bo umówiona na sobotę    

19 grudnia 2014

płytki nieco spadły  ALT za to podskoczyło sobie…

pan doktor jest tak podobny do M, że dziś nie mogłam się powstrzymać, żeby nie wodzić za nim wzrokiem za każdym razem jak przechodził. 

ale jutro!! jutro!!  tylko to się liczy  

20 grudnia 2014

Happy   

usłyszałam coś tak słodkiego, ciepłego i miłego, że sie rozpłynełam, straciłam mowę i zakręciło mi sie w głowie   

21 grudnia 2014

nadal happy   

ale już mi gdzies po głowie chodzi cd.  musze się hamować 

odwiedziłam mamę – już zaczyna szykowac święta. zaraz mnie odwiedzi K.

przesłuchuję swoje prezenty, jeden na razie  dżinies  

25 grudnia 2014

Święta, Święta 

błogie lenistwo, pyszne jedzenie, czytanie, rozmawianie, spanie, oglądanie 

27 grudnia 2014

po świętach….

chyba mnie wziął post-christmas blues… 

na dodatek bakcyl, którego złapałam od M się chyba jednak tylko przyczaił na moment i znów sie uaktywnia… 

plus musiałam sie wreszcie dziś wziąc do roboty, bo stwierdziłam, że nie zdążę ze wszystkim…

  

28 grudnia 2014

pracuję

walczę z choróbskiem, które próbuje sie rozwijać

ogólnie jest tak sobie, bez fajerwerków

29 grudnia 2014
walcze z przeziębieniem nadal. dzis dzwoniłam do hematologa dowiedziec się, czy ja moge cos własciwie wziąć.
jakos tam praca sie posuwa powoli do przodu.
i miałam dzis dwie bardzo dobre wiadomości 

Ekspres "Raj"

28.12.2014

Kiedy szła tędy wczoraj, ulica wyglądała zupełnie inaczej. Tu na przykład, zaraz za kioskiem stała okropna kamienica, koło której zawsze bała się przechodzić, bo a to ktoś wrzeszczał strasznie na pierwszym piętrze, a to cos spadało z drugiego, a to jacyś podejrzani faceci stali w bramie. przecież to niemożliwe, żeby kamienica zniknęła w ciągu nocy.

Park też wygląda inaczej. Nie ma śmieci na trawnikach. Nie ma folii zaplątanej w gałęziach drzew, nie ma przewróconych śmietników, nie ma puszek i butelek w stawie.

Autobusy są jakieś kolorowe i czyste. I przyjeżdżają o czasie! – dokładnie według tego co pisze na tabliczce na przystanku, która o dziwo nie jest pomazana.

Wsiadła. Oprócz niej w autobusie był jeszcze jeden mężczyzna we fraku i jedno dziecko w piżamie. Drzwi zamknęły się i miły głos z głośnika powiedział: „Witamy w Ekspresie „Raj”. Dowóz do rodzin odbędzie się w kolejności śmierci. Prosimy nie wstawać z siedzeń w czasie jazdy. Życzymy przyjemnej podróży i miłego spotkania z bliskimi.”

Miłość i strach

17.07.2014

„Miłość poznaje się po strachu: kochasz tego, o kogo się boisz.”

Krystyna Kofta „Kobieta z bagażem”

Peter Gabriel "Don't Give Up"

18.06.2014

in this proud land we grew up strong

we were wanted all along

I was taught to fight, taught to win

I never thought I could fail

no fight left or so it seems

I am a man whose dreams have all deserted

I've changed my face, I've changed my name

but no one wants you when you lose

don't give up

'cos you have friends

don't give up

you're not beaten yet

don't give up

I know you can make it good

though I saw it all around

never thought I could be affected

thought that we'd be the last to go

it is so strange the way things turn

drove the night toward my home

the place that I was born, on the lakeside

as daylight broke, I saw the earth

the trees had burned down to the ground

don't give up

you still have us

don't give up

we don't need much of anything

don't give up

'cause somewhere there's a place

where we belong

rest your head

you worry too much

it's going to be alright

when times get rough

you can fall back on us

don't give up

please don't give up

'got to walk out of here

I can't take anymore

going to stand on that bridge

keep my eyes down below

whatever may come

and whatever may go

that river's flowing

that river's flowing

moved on to another town

tried hard to settle down

for every job, so many men

so many men no-one needs

don't give up

'cause you have friends

don't give up

you're not the only one

don't give up

no reason to be ashamed

don't give up

you still have us

don't give up now

we're proud of who you are

don't give up

you know it's never been easy

don't give up

'cause I believe there's a place

there's a place where we belong