Powstanie warszawskie (1)

27 lipca

Godz. 10.00 - zaczyna się odprawa Komendy Głównej AK w pełnym składzie. Zdania na temat podjęcia walki w stolicy są podzielone. W porozumieniu z pełnomocnikiem Rządu, Komendant Główny AK, gen. Tadeusz Komorowski "Bór" podejmuje decyzję, że w najbliższych dniach rozpocznie się walka o Warszawę. Termin wybuchu Powstania zależeć ma od sytuacji na froncie i zachowania Niemców. Około południa Komendant Okręgu Warszawskiego, płk dypl. Antoni Chruściel "Monter" odbywa ostatnią odprawę z dowódcami obwodów i ścisłym sztabem. Ok. godz. 17. władze niemieckie ogłaszają przez megafony wezwanie do stawienia się - na okres 10 dni, poczynając od dnia następnego - stu tysięcy mieszkańców Warszawy w wieku 17-65 lat do robót fortyfikacyjnych nad Wisłą. Godz. 19.00 - wobec zaistniałej sytuacji płk ,.Monter", bez porozumienia z Komendą Główną, wydaje rozkaz o mobilizacji.

28 lipca

Wczesnym rankiem rozkaz płk Antoniego Chruściela "Montera" dociera do oddziałów. Akcja mobilizacyjna przebiega szybko i sprawnie. Po kilkunastu godzinach tysiące ludzi czekają we wszystkich częściach miasta na ustalenie Godziny ,0" i rozkaz uderzenia. Ludność stolicy bojkotuje niemieckie wezwanie do budowy fortyfikacji. Panuje nastrój oczekiwania i niepewności. Po południu, wobec braku reakcji okupanta, Komenda Główna AK decyduje się odłożyć wybuch powstania i odwołać ostre pogotowie oddziałów. O godz. 16.00, z rozkazu płk . "Montera", odwołane zostaje ostre pogotowie i oddziały powracają do początkowego "trwania w pogotowiu".

29 lipca

Rozprężenie w niemieckim aparacie cywilnym i wojskowym zostaje całkowicie opanowane. Wojsko niemieckie minuje mosty: Poniatowskiego i Kierbedzia oraz wzmacnia mostowe przyczółki. Po ulicach krążą coraz liczniejsze patrole policji i wojska. Gen. Tadeusz Komorowski "Bór" decyduje, że powstanie wybuchnie o godz. 17.00. Płk Antoni Chruściel "Monter" melduje, że na powtórną mobilizację wystarczy 12 godzin.

30 lipca

Jednostki korpusu sowieckiego docierają na dalekie przedpola Pragi, w rejon Radzymina, Wołomina i Okuniewa. W Śródmieściu pojawia się po raz pierwszy, w jawnym kolportażu ulicznym, konspiracyjna dotychczas prasa polska. W mieście panuje nastrój odprężenia, mimo że na ulicach widzi się piesze i zmotoryzowane niemieckie patrole policyjne i oddziały wojskowe. Premier Stanisław Mikołajczyk przylatuje do Moskwy na rozmowy ze Stalinem.

31 lipca

Do stolicy przybywa gen. por. lotn. Reiner Stahel, mianowany przez Hitlera dowódcą wojskowym garnizonu Warszawy. Ma rozkaz obrony węzła warszawskiego przed ewentualnym powstaniem wszystkimi dostępnymi siłami i środkami walki. Poranna odprawa Komendy Głównej AK kończy się postanowieniem, że walka nie zostanie podjęta 1 sierpnia. Podczas popołudniowej odprawy sztabowej dokonana zostaje ocena sytuacji w związku z informacjami o dostaniu się do niewoli dowódcy 73. dywizji niemieckiej, broniącej przedmościa oraz ruchach wojsk sowieckich, okrążających Warszawę. Dociera też meldunek płk dypl. Kazimierza Iranek-Osmeckiego "Hellera" o przerzuceniu na Pragę niemieckiej dywizji pancernej "Hermann Goring". Ok. godz. 17.30 na naradę przybywa płk Antoni Chruściel "Monter", dysponujący doniesieniami o wkroczeniu Armii Czerwonej na Pragę . Po

przeanalizowaniu sytuacji gen, "Bór", w obecności i za zgodą Delegata Rządu RP na Kraj, wicepremiera Jana Stanisława Jankowskiego "Sobola", wydaje płk "Monterowi" rozkaz

rozpoczęcia akcji zbrojnej w Warszawie następnego dnia o godz. 17.00. Zaszyfrowany rozkaz o wybuchu powstania gotowy jest o godz. 20.00. Nie dociera tego dnia do adresatów ze względu na godzinę policyjną. Mobilizacja sił powstańczych dotyczy 40- 45 tys. ludzi, zorganizowanych w ośmiu obwodach podległych Komendzie Okręgu Warszawskiego AK oraz w oddziałach wydzielonych. Obwody zachowują  dotychczasowe numery: I Śródmieście - krypt. "XXI", dowódca ppłk Edward Pfeiffer "Radwan"; II Żoliborz - krypt. "XXII", dowódca ppłk Mieczysław Niedzielski "Żywiciel"; III Wola krypt. "XXIII", dowódca mjr Jan Tarnowski "Waligóra"; IV  Ochota, krypt. "XXIV", dowódca ppłk Mieczysław Sokołowski .,Grzymała"; V. Mokotów - krypt. "XXV", dowódca ppłk  Aleksander Hrynkiewicz „Przegonia"; VI. Praga krypt. "XXVI", dowódca ppłk Antoni Żurawski Bober", VII Powiat  krypt. "XXVII", dowódca mjr Kazimierz Krzyżak "Bronisław”, "Obroża", ";VIII Okęcie krypt.  "XXVIII", dowódca mjr Stanisław Babiarz "Wysocki"'" Gniewosz".

Źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego, kartki z kalendarza

Psy

14.09.2014

Musisz zachowywać się jak szaleniec, musisz naprawdę chcieć

Musisz być czujny nawet we śnie, gdy jesteś na ulicy

Musisz umieć znaleźć łatwą zdobycz z zamkniętymi oczami

A potem ruszyć po cichu, z wiatrem, schodząc z widoku

Musisz uderzyć bez zastanowienia we właściwym momencie

A po chwili możesz zacząć pracować nad punktami za styl

Jak klubowy krawat albo mocny uścisk dłoni

Pewien wyraz oczu i łatwy uśmiech

Ludzie, których okłamujesz muszą ci ufać

Tak że kiedy odwrócą się do ciebie plecami

Zdobędziesz szansę wbicia noża

Musisz mieć oczy dookoła głowy

Wiesz, że będzie coraz trudniej gdy będziesz się starzał

W końcu się spakujesz i ruszysz na południe

Zakopać głowę w piasek

Jeszcze jeden stary smutny facet

Całkiem sam, nie licząc raka

Kiedy stracisz panowanie, zbierzesz plon tego, co zasiałeś

Strach rośnie, a zła krew zwalnia bieg i zamienia się w kamień

Za późno już by pozbyć się maniery rzucania rozkazów tak, jak to kiedyś robiłeś

Więc miłego tonięcia, kiedy tak idziesz w dół, sam

Ciągnięty na dół przez kamień

Muszę przyznać, że jestem trochę zadziwiony

Czasem zdaje mi się, że jestem po prostu wykorzystywany

Nie mogę zasnąć, muszę próbować zrzucić z siebie nadchodzącą słabość

Jeśli nie obronię swojej pozycji, jak znajdę wyjście z tego labiryntu?

Głuchy, niemy i ślepy, nadal udajesz

Że każdy jest do wykorzystania i nikt nie ma prawdziwych przyjaciół

I wydaje ci się, że najlepszym wyjściem będzie odizolować zwycięzcę

A wszystko to dzieje się pod naszym własnym słońcem

I wierzysz w głębi serca, że każdy jest zabójcą

Kro urodził się w domu pełnym bólu

Kogo nauczono nie pluć pod wiatr

Komu powiedziano co ma robić

Kogo układał wykwalifikowany personel

Komu dopasowano łańcuch i obrożę

Kogo poklepano po plecach

Kto odłączył się od stada

Kto był tylko gościem w domu

Kogo w końcu przytrzymano

Kogo znaleziono martwego przy telefonie

Kogo kamień pociągnął w dół

Tytuł oryginału ; „Dogs”

Autor: Pink Floyd

Ziemia Van Diemena

07.08.2014

przytul  mnie, przytul mnie teraz,
aż wypełni się ta godzina,
i wraz z nadchodzącą falą popłynę
na spotkanie z Ziemią Van Diemena.

pigułka, którą muszę przełknąć jest gorzka,
aby opuszczać miejsce tak mi drogie,
walczyliśmy o sprawiedliwość, nie o korzyści,
ale mający władzę uznali, że muszę odejść.

nadchodzi czas królów, biada ubogim,
zniszczą ich ręce, jak niszczą ziemię,
ale kiedyś, o świcie tego wieku, nadejdzie taki dzień,
gdy uczciwemu człowiekowi zostanie uczciwie odpłacone.

przytul  mnie, przytul mnie teraz ,
aż wypełni się ta godzina,
i wraz z nadchodzącą falą popłynę
na spotkanie z Ziemią Van Diemena.

(wciąż wszędzie przemoc, a wdowy płaczą,
kiedyś szkarłatny płaszcz, teraz czarny beret,
oni myśleli, że krew i poświęcenie,
potrafią wyrwać ze śmierci nowe życie.)*

*dodatkowa zwrotka

Tytuł oryginału: „Van Diemen’s Land”

Autor : U2

Opowiastka jakich wiele

07.09.2014

Nabuchodonozor wzywa wszystkie ludy ziemi do walki z Arfaksadem królem Medów. Jego wezwanie pozostaje jednak bez odpowiedzi. Po wygranej wojnie władca decyduje się zemścić na opornych wasalach. Najlepszy jego wódz Holofernes, na czele potężnej armii wyrusza na wojnę. Lud Izraela, który niedawno wrócił z niewoli, pod dowództwem najwyższego kapłana Joakima, decyduje się odeprzeć wroga. Zajmują miasto Betulię. Holofernes tymczasem dotarł już w okolice i niebawem rozpoczął oblężenie miasta, jednak po 34 dniach oblężenia Betulia nie mogła się dłużej bronić. W tym momencie pojawia się Judyta, młoda i piękna wdowa, zdecydowana sama obronić miasto. Po modlitwie wieczornej, pięknie odziana, udaje się do obozu Asyryjczyków, każe się zaprowadzić do Holofernesa i uwodzi go w ciągu trzech dni. Czwartego dnia w czasie wspólnej wieczerzy, gdy Holofernes się upija, Judyta odcina mu głowę. Wkłada do kosza i powraca do Betulii. O świcie wywieszono głowę na murach miasta. Gdy ją ujrzało wojsko asyryjskie, uciekło w popłochu. Izraelici rzucili się w pogoni za nimi i ich rozgromili.

To streszczenie księgi Judyty. Niestety, opowieść ta nie znajduje żadnego potwierdzenia w faktach historycznych a Nabuchodonozor w żadnym wypadku nie może być identyfikowany z którymś z historycznych władców. Czyli po prostu opowiastka jakich wiele, która powstała najprawdopodobniej w okresie machabejskim II w. p.n.e i nie wiedzieć czemu została włączona do Biblii i się tam dobrze zadomowiła. Sobór trydencki potwierdził jej kanoniczność w Kościele katolickim. Należy do tzw. ksiąg wtórno kanonicznych, deuterokanonicznych, przez kościoły protestanckie uważana za apokryficzną.

Tradycja katolicka i prawosławna widzi w Judycie, bohaterskiej niewieście, typ Maryi, Matki Jezusa. Z tego powodu bardzo często czytania liturgiczne świąt maryjnych zaczerpnięte są z tej księgi. Często spotykana jest też w sztuce, jako kobiecy odpowiednik biblijnego Dawida. Znany jest cykl obrazów Lukasa Cranacha starszego przedstawiających Judytę z odciętą głową Holofernesa. W sztuce włoskiej najsłynniejszy obraz autorstwa Botticellego przedstawia filigranową postać Judyty niosącą na wpół przykrytą, odciętą głowę wroga. Betulijka jest również bohaterką obrazów Andrei Mantegni, Michała Anioła, Donatella, Giorgiona. W 1840 r. motyw ten wykorzystał Friedrich Hebbel w tragedii "Judyta". Przedstawił tam niezgodną z biblijnym przekazem wizję zwycięstwa Judyty. Nie była już cnotliwą wdową działającą zgodnie z Boską wolą, ale została ukazana jako kobieta niespełniona, swoista femme fatale. Zamiast, jak w opowieści biblijnej, być waleczną wdową zabijającą Holofernesa, jest ofiarą gwałtu i urażonej ambicji zabijającą w poczuciu krzywdy i bezsilności.

Niepewność

26.10.2014

i co zrobić

z tą miłością

jeszcze nierozkwitłą

jeszcze nienazwaną

która

tylko w moich oczach

i we śnie

tak pięknie

tak niemożliwie

i nierealnie

za krótki czas dałeś mi

teraz

wiszę na drzewie niepewności

walczyć czy czekać

uchylona furtka

kiedy obrosnę igłami smutku

trudno będzie

wrócić do twojego serca