Ofiara własnych wyborów

09.01.2016

Ally McBeal: „Here I am, the victim of my own choices. And I'm just starting.”

Ally McBeal: „Oto jestem, ofiara moich własnych wyborów. I dopiero zaczynam.”

Cytat z serialu  „Ally McBeal”

Iza Kowalewska „Tango DNA”

04.12.2015

Raj zamknął się na klucz.

Nie mamy wstępu tam.

A winne tak zwane DNA

Owija nas, jak płot.

Ten łańcuch nadaje kształt

Twym dłoniom, co głaszczą mi twarz

I oczom, które mówią dość,

gdy widzą mnie.

Choć nasza miłość kończy lot

Za mało miły tańczysz ze mną dziś.

Ucichł tani blues,

Zostało tanie wino.

Pijany anioł zgubił szlak,

Do nieba już nie pójdzie, ani my.

Choć parkiet wystygł z par,

Tańczmy tu, bez tchu.

Bóg toczy DNA.

Zabrał ci żebra dwa,

Bo mnie i ją chciałeś mieć na start

W menu jak pieprz i sól.

Chromosom wkleję Ci,

Puzzlami zakleję ślad,

Monogamiczny będziesz kiedy zbudzisz się.

Warkocze helisy, potargał jak włosy

Ten wiatr co się budzi,

Gdy tańczysz ze mną tu, bez tchu.

Choć nasza miłość kończy lot,

Za mało miły tańczysz ze mną dziś.

Ucichł tani blues,

Zostało tanie wino.

Pijany anioł zgubił szlak,

Do nieba już nie pójdzie, ani my.

Choć parkiet wystygł z par,

Tańczmy tu...

Przedstawienie musi trwać

03.01.2016

Och, mamo, och, tato

Czy to przedstawienie musi trwać?

Och, tato, zabierz mnie do domu

Och, mamo, pozwól mi odejść

Czy muszę tak stać

Z obłędem w oczach w świetle reflektorów?

Co za koszmar!

Nie odwracam się i nie uciekam

Czy przedstawienie musi trwać?

To jakaś pomyłka

Nie zamierzałem pozwolić

Aby zabrali mi duszę

Czy jestem za stary, czy jest za późno?

Och, mamo, och, tato

Gdzie odeszło uczucie?

Och, mamo, och, tato

Czy będę pamiętał swą piosenkę?

Przedstawienie musi trwać

Tytuł oryginału : „The show must go on”

Autor : Pink Floyd

Pysiaczek

26.10.2015

Patrzę w Twe bystre niebieskie oczy

W ramce stop - klatki

Tyle razy widziałem już te oczy

Czuję się jakbym był naprawdę Twoim najlepszym przyjacielem

Tak pięknie wyglądasz, tak pięknie, o rany

W tym stroju jesteś tak piękna jak letni dzień

Pysiaczku…

Zwolnij trochę dziecinko, pozwól rozwiążę Ci kokardkę

Pysiaczku…

Dziewczyna z okładki pełna wrodzonego wdzięku

Jak to możliwe, że taka piękność jest taka miła

Dla takiego przeciętniaka

Wracam do domu późną nocą

Włączam Cię

Przeglądam klatka po klatce

Mam sprzymierzeńca w zwolnionym tempie

W kółko to samo

Dźwięk i kolor

Wszystko mam pod kontrolą

W kółko to samo

W tym stroju jesteś tak piękna jak letni dzień

Pysiaczku…

Włosy ze staniolu związane wstążeczką

Pysiaczku

Słodko-gorzka dziewczyno, nie dasz mi spróbować jak smakujesz?

Jak to możliwe, że taka piękność jest taka miła

Dla takiego przeciętniaka

Pysiaczku

Zwolnij dziecinko, pozwól rozwiążę Ci kokardkę

Pysiaczku

Otwórz drzwi, pozwól mi rozpakować walizki

Pysiaczku

Jesteś wszędzie, dziecino

Wypełniasz sobą całe to miejsce

Pysiaczku

Przyszłaś z kosmosu

Jak to możliwe, że taka piękność jest taka miła

Dla takiego przeciętniaka

Tytuł oryginału : „Babyface”

Autor : U2

Biada mi

20.11.2015

Księga Micheasza jest kolejna księgą prorocką.

W samej księdze bardzo mało powiedziano o jej pisarzu. Imię Micheasz oznacza Któż jest jak Jah. Prorok ten działał za panowania Jotama, Achaza i Ezechiasza (740-687 p.n.e.), żył więc współcześnie z prorokami Izajaszem i Ozeaszem. Pochodził ze wsi Moreszet, leżącej w regionie Szefeli. O jego znajomości życia świadczą przykłady, jakich używał do uwypuklenia istotnych szczegółów swoich wypowiedzi. Nie wiadomo, jak długo pełnił swoją służbę, ale trwała ona najwyżej 60 lat.

Księgę te możemy podzielić na trzy części:

W pierwszej (wersety 1:1 do 2:13) prorok zapowiada ukaranie Samarii i Judy przez Boga za bałwochwalstwo i potępia ludzi obmyślających zło. Pod koniec kieruje uwagę mimo niewłaściwych postępków Izraelitów na miłosierdzie Boże.

Proroctwa o zagładzie Samarii Micheasz musiał ogłosić jeszcze przed zburzeniem tego miasta w roku 722 p.n.e.

Druga część (3:1 do 5:15) to surowa krytyka przywódców Izraela, którzy uciskają swoich rodaków. W niej także potępia fałszywych proroków, którzy nie zapewniają rzetelnego przewodnictwa, wskutek czego lud Boży się błąka. Piętnuje władców obciążonych winą krwi.

Wśród biblistów zachodzi zgoda, że autorem głównej części jest Micheasz, natomiast autorstwo pozostałej części, a zwłaszcza zapowiedzi przyszłej szczęśliwości, jest kwestią sporną.

Bowiem potem prorok zmienia temat, mianowicie opisuje koniec dni, w którym zostanie przywrócone wielbienie Boga na Jego górze. Wspomina o czasach gdy nie będą już ćwiczyć do wojny, lecz każdy usiądzie pod swoją winoroślą i niczego nie będzie się obawiać. Zanim to się stanie Micheasz zapowiada Syjonowi wygnanie do Babilonu.

W tej części także czytamy o władcy Izraela - którego wyda Betlejem Efrata - i który okaże się wielki aż po krańce ziemi. Według interpretacji chrześcijańskiej mowa tu o Jezusie Chrystusie, który urodzi się w tym mieście. Pod koniec tej części prorok wspomina o asyryjskim najeźdźcy, który niedługo zostanie zmuszony do odwrotu, a kraj jego będzie spustoszony.

Część trzecia omawia w formie dialogu z Bogiem niezwykły proces, który Bóg ma z Izraelem. Stwórca przypomina im czego dla nich dokonał i oczekuje zgodnie z ich zawartym przymierzem by czynili zadość sprawiedliwości, miłowali życzliwość i chodzili z Bogiem. Gdyż oni zamiast tego podążają za niegodziwością oraz bałwochwalstwem. Prorok ubolewa nad upadkiem moralnym swych rodaków, ale nie traci otuchy. Zapowiada karę jaką wymierzy im Bóg, ale również zapowiada wyzwolenie.

Całą księgę Micheasz ukończył zapewne przed upływem rządów króla Ezechiasza.

To jeszcze fragment, z optymistycznym zakończeniem, bo chyba wszyscy potrzebujemy odrobiny optymizmu:

„Biada mi, żem się stał jak pokłosie w lecie, jak resztki po winobraniu: nie ma grona do zjedzenia ani wczesnej figi, której łaknę. Wyginął z ziemi pobożny, prawego nie ma między ludźmi; wszyscy bez wyjątku na krew czyhają, jeden na drugiego sieć nastawia. Do złego - choćby obu rękoma; do czynienia dobrze książę żąda złota, sędzia podarunku; dostojnik według swego upodobania rozstrzyga i wspólnie sprawę przekręcają. Najlepszy z nich - jak cierń, najsprawiedliwszy z nich - jak płot kolczasty. Dzień stróżów twoich, nawiedzenia twego nadszedł; teraz padnie na nich popłoch. Nie ufajcie przyjacielowi, nie zawierzajcie powiernikowi, nawet przed tą, która spoczywa na twoim łonie, strzeż wrót ust swoich. Bo syn znieważa ojca, córka powstaje przeciw swej matce, synowa przeciw swej teściowej: nieprzyjaciółmi człowieka są jego domownicy. Ale ja wypatrywać będę Pana, wyczekiwać na Boga zbawienia mojego: Bóg mój mnie wysłucha.”