Spod mojej ręki
Wychodzą
Kolorowe plamy
Linie
Kropki
Kreski
Zawijasy
Tworzy się wzór
Dziś w zieleni wiosny
Jutro w błękicie nieba
Wczoraj w jesiennych brązach, czerwieniach i żółci
Potem przyjdzie czas na róże i fiolety
Cała paleta uczuć
Zamknięta w pudełku kredek
Weź te buty
Stukające obcasami wzdłuż jakiejś ślepej uliczki
Weź te buty
I dopasuj
Weź tę koszulę
Biały szmelc z poliestru z metką „Zrobione w nigdzie”
Weź tę koszulę
I ją wyczyść
Weź tę duszę
Uwięzioną w jakiejś skórze i kościach
Weź tę duszę
I niech śpiewa
Jahwe, Jahwe
Zawsze ból zanim urodzi się dziecko
Jahwe, Jahwe
Wciąż czekam na świt
Weź te ręce
Naucz je, jak przenosić
Weź te ręce
Nie ściskaj ich w pięść
Weź te usta
Tak prędkie do krytykowania
Weź te usta
Pocałuj je
Jahwe, Jahwe
Zawsze ból zanim urodzi się dziecko
Jahwe, Jahwe
Wciąż czekam na świt
Wciąż czekając na świt, słońce się zbliża
Słońce się zbliża na oceanie
Miłość jak kropla w oceanie
Miłość jak kropla w oceanie
Jahwe, Jahwe
Zawsze ból zanim urodzi się dziecko
Jahwe, powiedz mi teraz
Dlaczego najciemniej jest przed świtem
Weź to miasto
Miasto powinno świecić na wzgórzu
Weź to miasto
Jeśli taka jest wola twoja
Którego żaden człowiek nie posiądzie,
żaden człowiek nie zabierze
Weź to serce
Weź to serce
Weź to serce
I je skrusz
Tytuł oryginału : „Yahweh”
Autor : U2
* To już
ostatni utwór z płyty „How to dismantle an atomic bomb” („Jak rozbroić bombę
atomową”) z 2004 roku.
I w momencie jasności
zniknął jak wyrozumiałość
czasami
otworzyłem jedno oko
i wyciągnąłem dłoń po prostu by dotknąć twoich delikatnych
włosów
Żeby się upewnić w ciemności, że wciąż tam jesteś
I muszę przyznać
że troszkę się bałem
ale potem...
miałem trochę szczęścia
nie spałaś
nie mógłbym znieść kolejnej samotnej chwili
Tytuł oryginału : „5.11 AM (The moment of clarity)”
Autor : Roger Waters
* To już ostatnia piosenka z płyty „The pros and cons of
hitchhiking” („Wady i zalety podróżowania autostopem”) z 1984 roku.
Kochanie zwolnij
Koniec nie jest tak zabawny jak początek
Proszę, zachowaj coś z dziecka w głębi serca
Dam Ci wszystko czego chcesz
Z wyjątkiem tego, co chcesz
Jesteś jedyna w swoim rodzaju
Czujesz się jak nikt przedtem
Kradniesz pod moimi drzwiami
Klękam, bo chcę Ciebie więcej
Chcę wszystkiego, co masz
I nie chcę niczego, czym nie jesteś
Gdziekolwiek idziesz, wykrzykujesz to
Nie powinnaś się tego wstydzić
W niektórych rzeczach nie powinnaś być zbyt dobra
Takich jak śmiech, płacz i sława
Niektórzy ludzie są zbyt pewni siebie, kochanie
Dam Ci wszystko czego chcesz
Z wyjątkiem tego, co chcesz
Jesteś jedyna w swoim rodzaju
Czujesz się jak nikt przedtem
Kradniesz pod moimi drzwiami
Klękam, bo chcę Ciebie więcej
Chcę wszystkiego, co masz
I nie chcę niczego, czym nie jesteś
Gdziekolwiek idziesz, wykrzykujesz to
Nie powinnaś się tego wstydzić, nie
I nigdy nie będziesz sama
Dalej, pokaż teraz swoją duszę
Trzymałaś swoją miłość pod kontrolą
Gdziekolwiek idziesz, wykrzykujesz to
Nie powinnaś się tego wstydzić
Gdziekolwiek idziesz, wykrzykujesz to
Och, moja moja...
Czujesz się jak nikt przedtem
Kradniesz pod moimi drzwiami
Klękam, bo chcę Ciebie więcej
Bo chcę Ciebie więcej
Chcę Ciebie więcej
Chcę Ciebie więcej
Tytuł oryginału : „Original of the species”
Autor : U2
Cześć.. chcesz filiżankę kawy?
Przepraszam, czy chciałbyś filiżankę kawy?
Ok, bierzesz ze śmietanką i cukrem?
W zajazdach dla ciężarówek i barach hamburgerowych
W limuzynach Cadillaca
W towarzystwie tych, co to wszędzie byli
I w zgarbionych plecach i pozycjach spania
W krokach na chodniku
W bibliotekach i dworcach kolejowych
W książkach i bankach
W kartach historii
W samobójczych atakach kawalerii
Rozpoznaję
Siebie w oczach każdego nieznajomego
W wózkach inwalidzkich i pomnikach
Pod pociągami metra i w wypadkach tych dojeżdżających do
pracy
W opiece społecznej i sądach rejonowych
Na wielkanocnych jarmarkach i w nadmorskich kurortach
W bawialniach i kostnicach
Na zdjęciach z wręczenia nagród
Na tratwach ratunkowych na chińskich morzach
W obozach przejściowych, pod łukowymi lampami
Na rampach wyładunkowych
W twarzach rozmytych przez gumowe stemple
Rozpoznaję
Siebie w oczach każdego nieznajomego
A teraz stąd, gdzie stoję
Na tej górze, którą zrabowałem z syndykatu
Rozglądam się, przeszukuję niebo
Przysłaniam oczy, prawie oślepiony
I widzę znaki tylko w połowie pamiętanych dni
Słyszę dzwony, które dzwonią w dziwne, znajome sposoby
Rozpoznaję
Nadzieję, która rozpala się w Twoich oczach.
To takie teraz proste
Jak leżymy tu w ciemności
Nic nie przeszkadza, to oczywiste
Jak pokonać łzy
Które grożą zgaszeniem
Iskry naszej miłości
Tytuł oryginału : „5.06 AM (Every stranger’s eyes)”
Autor : Roger Waters
